Guidson hangt de muis op.


Na weer een sensationeel weekend Jonkoping heb ik besloten om af te zien van het mooie begrip e-Sports. Na jarenlang tijd en geld in deze mooie hobby te hebben gestoken vind ik het mooi geweest! 21 jaar, op naar de volgende stap!

Netgamez 2003 was mijn eerste LAN, de Pandahallen of de Homeboxx ik weet het niet meer. Ik was 13 jaar en mocht voor het eerst mee naar een LAN samen met mijn broer die toentertijd voor rG en SoD speelde (priZma). Nadat hij niet geselecteerd werd voor het nieuwe mysod van “Steelo” besloten “Zagarias”, “00g”en mijn broer te stoppen met gamen. Maar niet zonder laatste LAN: Dit werd Northcon in Hamburg waar ze onder de vlag van Qpool een laatste LAN mochten spelen, een week nadat ze vertrokken kreeg Qpool de grootste sponsor in de Duitse CS scene: ATi. Mijn broer was altijd mijn grote voorbeeld, jammer genoeg heb ik hem nooit voorbij mogen streven. Mijn eerste LAN was een enorm gezellige ervaring. Pas op Netgamez 2004C toen ik 15 was, werd het serieus. Ik mocht mee met KoC ook wel bekend als Kings of Combat (later Chaos). We rolden enorm snel door de poules tot aan de 1/8 finale alwaar we stranden tegen toentertijd “EDiT.BenQ”. Ik zie “dann” en “spoenk” tot de dag van vandaag nog voor me, met hun azuur blauwe Steelpad (toen heette Steelseries nog Steelpad!) hoodies en hun fluoriscerend groene tandenborstels achter de oren. Een jaar later mocht ik het nog 1x proberen met =DpG= DutchPowerGeeks (later DutchPCGeeks), ook hier stranden wij in de 1/8 finales tegen het bekende “mysod.MSI”. Ik mocht later nog even op de foto met ex0r en MasterMe.

Omdat ik te druk was met gamen besloten mijn ouders toenterijd voor het eerst mijn PC weg te kapen. 1 jaar zonder PC, 1 jaar zonder CS. Begin 2006 begon ik weer te gamen. Ik kwam in aanraking met AaiGht en Craven, ik begon als journalist voor de nieuwe website van digitalMind. Later raakte ik zo geinteresseerd in management, sponsoring en andere mooie titels als Management Director, nadat AaiGht toentertijd powerpoint en pdf presentaties stuurde van teams als “NoA” en andere grote organisaties waar “dM|kml” voor werkte. Ik begon mijn eigen organisatie genaamd “equiped”. Ik wist contact te leggen met iemand van Akasa die ik eerder op Netgamez tegen het lijf wist te lopen. Ze vonden mijn een drifting jong knaapje met mooie ideeen, maar vonden mij toen nog te jong. Toen ik bijna 17 werd probeerde ik het nog een keer, het was meteen raak. Ik kreeg een doos uit Taiwan opgestuurd met een paar mooie casefans, wat lampjes, promotie material een envelop met een “X” bedrag aan dollars en een brief. Naast managen hat ik alsnog een voorliefde voor CS. Ik was de CS’ende manager. Een combinatie die eigenlijk nooit echt goed kan zijn. Zo begon “lurpiss” ook ooit, hij was de manager van “xabre” en “Expjah” en verzorgde naast wars ook servers en kleinere dingen. Pas 3 jaar later wist hij zicht te ontpoppen tot een grote speler. Met “Equiped” heb ik enorm veel leuke maar ook minder leuke tijden beleefd. De eerste keer dat ik met contracten in aanraking kwam was in 2008. Mensen hielden zich niet aan het contract en omdat het niet was vastgelegd bij een notaris stond ik nergens. Mijn vertrouwen in mensen die ik kende van het internet en waarmee ik elke dag gezelligheid beleefde ebde weg. Met “Equiped” heb ik de beginselen van corporate sponsoring geleerd, het gaat niet alleen om resultaten die jij behaald met een team. Het gaat ook om het charisma wat jou team uitstraalt. Wij hadden misschien 5 mindere spelers dan de top 5, maar ons team was minstens zo gemotiveerd om in de top 5 te geraken. Wij namen het allemaal net wat serieuzer dan de top 5 teams het deden. Dat waren een stel luilakken die niet naar school gingen of parttime werkte en alles gratis wilde. CS’en zagen ze als bijzaak en leuk tijdverdrijf, niemand hield rekening met elkaar.

In 2010 wist mijn broer voor de gein een schoolproject te starten; een nieuwe gaming organisatie. Hij vroeg mij of ik teams aan kon trekken, liet ik nou net zelf in een goed CS team zitten. Naas teen Nederlands team wilde mijn broer een serieus team aantrekken, Er waren plannen voor het oude H2K en MYM team (barbarr etc.) Na gesprekken over en weer en zelfs een retourtje Stockholm liep dit uit op een total fiasco. De Zweden hadden een andere kijk op de zaken dan dat wij hadden. Ze vroegen zelfs salaris en een minimal budget per maand, wat ver buiten ons budget schoot en misschien wel gelijk stond als het budget van organisaties als SK en fnatic. Daarna heb ik geprobeerd een Call of Duty team aan te trekken wat het op sites als Tek-9 enorm goed doet. Ook dit was een total disaster. Er werden onrealistische dingen gevraagd en wensen al seen eigen kledinglijn en eigen muismatten van Qpad. De heren hadden 1 LAN gewonnen en wantrouwde elke organisatie. Na 6 maanden heb ik de handoek in de ring gegooit en ben ik weer hetzelfde gaan doen als met Equiped. Mijn eigen team managen. Iets wat ik nooit had moeten doen. Als speler en manager tegelijk komen je medespelers vaak ondankbaar over voor de tijd die jij erin steekt als manager. Ze willen het liefst alles gratis en zo snel mogelijk. Gratis dingen motiveerd ze om te spelen.

Na 3.5 jaar tijd Equiped werd het tijd voor wat nieuws. Ik stopte met managen en ging fulltime CS’en dit resulteerde in een paar leuke resultaten maar echt goed was ik nooit. Ik was meer one of the guys, ik viel nooit op en schoot soms wel wat raak, maar niks meer. Ik heb maar liefst 8 jaar over mijn HAVO gedaan mede dankzij mij verslavende CS perikelen. Ik kwam in een reality soap met het oorspronkelijk geheim: Ik ben pro-gamer. En ik kreeg te maken met het woord karma. Een woord wat je als person soms wel pijn kan doen. Ik heb gelachen om jullie opmerkingen en snap de verontwaardiging van velen. Gelukkig hebben de mensen waar ik om geef mij gerespecteerd in die tijd, en ook mijn keuzes gesupport. Desalniettemin heb ik enorm veel geleerd en heb ik naast dit ook veel als kat uit de boom gekeken. Die 8 jaar aan Counter-Strike is een ware levensles geweest. En daar bedank ik jullie allemaal voor. Ik zal jullie hier op Gamelux nog af en toe even aanspreken en ik ben nog aan het twijfelen of ik voor Gamelux zal gaan schrijven. Akortrush is namelijk ook geen success geworden Gelukkig heb ik mijn petekind Greenmelon nog, een website die wel goed loopt en waar ik dus wel al mijn tijd in ga steken naast mijn opleiding International Communication & Media op de Hogeschool Utrecht.

Om mijn blog te beindigen wil ik nog een aantal mensen bedanken voor wat ze voor mij hebben betekend over de afgelopen jaren:

Jeroen (xilo) – De Volvo van je Opa blijft een beest
Tom (stiffM) – De goedzak zelve, snel weer even langs de frietkot.
Marnix (marnix) – De kleine dondersteen van Equiped
Floren (faah) – Een goed mens met een goed hart.
Julien (tazzie) – Er is leven na de dood! Onze haat-liefde verhouding gaat over lijken.
Tomik (TmK) – Mijn muis met aan de zijkant een draad vriend. Childlover2k9.
Bas (AaiGht) – Mijn oldschool buddy in crime, thx for sharing bro!
Dennis (seezung) – Veel leuke tijden gehad, zowel online als offline.
Kees (Migatno) – Stiekem nam je het soms wel eens voor me op als ik werd gestriked Kees, of je haatte me echt. Weet het niet!
Dennis (muh) – Jonkoping e-sport journalistjes.
Melania (Gina) - Een gaming chick die ik altijd serieus heb genomen.
Irwan (BANG) - Johnny Walker was jou vriend in Denemarken, of was het een Duits tankstation?

en natuurlijk al mijn ex clanmates van Equiped, DPG, KOC, PWP, Mojo Amsterdam en Famazing!

Tot ooit bra boys!