In TDU2 gaat het om snelle auto’s, zon, zee, strand en natuurlijk mooie vrouwen. Helemaal happy met mijn exemplaar, ging ik, er helemaal klaar voor, achter mijn PS3 zitten. De game begon en zag er erg netjes uit. Wat me echter wel direct  opviel was het hoge PS2 gehalte van de grafix. Misschien zijn we wel te verwend geworden met Burnout en GTA4, maar hier schrok ik toch wel een beetje van. De racemonsters zijn tot in detail gemaakt. Zo kun je echt het dak van je auto automatisch laten zakken, de elektrische ramen bedienen en zelfs je richtingaanwijzer aan en uitzetten. Maar helaas lieten de personages te wensen over.  Ze zijn houterig en hebben  weinig emotie.
Je kunt wel zien dat er aan de omgeving erg hard is gewerkt.  Je kunt ver weg kijken en er is erg veel asfalt,  veel groen en er zijn veel  huizen, maar het heeft zoals eerder gezegd een hoog PS2-gehalte. Verder kun je de verkeersborden, verkeerslichten en andere auto’s van de weg rammen, maar waag het niet om een heg of een bos bloemen in een tuin aan te rijden. Waarschijnlijk  zijn het beschermde plantensoorten, want zodra je die raakt lijkt het alsof je tegen een betonnen muur aan rijdt. 
Zoals in de meeste racegames begin je onderaan en is het de bedoeling  om je omhoog te werken en zo de beste racer van Ibiza en Hawaï te worden. Je kunt je vastbijten in 60 rangen, die onderverdeeld zijn in verschillende categorieën. Zo kun je je rang verhogen door bijvoorbeeld vrienden te maken of nieuwe dingen te ontdekken, zoals een kapsalon op het eiland. Een hele uitdaging dus.
Een andere uitdaging, voor mij althans, was de besturing van je auto. Ik had er erg veel moeite mee. Ik heb best wel wat race-ervaring, maar dit viel echt tegen. Gas geven ging nog wel, maar sturen en de auto op de weg houden was een heel gevecht. Zo gaan de auto’s slingeren op het moment dat je gaat tegensturen en bij het driften gleed ik als een volleerde formule1-courreur zo de grindbak in. 
Online Multiplayer:
Na  anderhalf uur geworsteld te hebben met de besturing en mijn eerste rijbewijs gehaald te hebben, ben ik eens online gegaan. Deze MMO-game werkt online prima. Er kunnen  veel mensen online tegelijk spelen.  Je navigatie laat zien waar en hoeveel spelers online zijn. Althans bij jou in de buurt, want meer dan 8 spelers ben ik nog niet tegen gekomen.
De online-functie is leuk uit de verf gekomen. Zo kun je een andere speler uitdagen door een keertje met je lichten te knipperen. Daarna kun je het speltype selecteren dat je wilt spelen, tegen elkaar of co-op. Er zit alleen één nadeel aan:  De uitnodiging moet wel geaccepteerd worden door de ander, anders blijft het gewoon je eigen race om de hoogste rang te halen.
Gelukkig had ik een paar medegamers die mijn uitdaging accepteerden.  Dus in de startblokken en gaan met die banaan.
Het leukst is het natuurlijk om tegen vrienden te racen. Dat verhoogt namelijk  de bereidheid om je best te doen, want het valt niet mee.
Denk je even vlug een stukje  af te snijden, staat er een struikje  in de weg waar je niet doorheen kunt. Boem! Dan lig je meteen een stuk verder achter en is het inhalen bijna niet meer te doen!
Conclusie:
Je kunt zien dat Atari zijn best heeft gedaan om er een mooie game van  te maken. Er zit echt heel veel in. Maar naar mijn mening is het toch net niet.. 
Grafisch: auto’s perfect, personages en omgeving minder. Door de constante beloofde verbeteringen van Atari zou het spel er naar verloop van tijd een stuk beter van moeten worden. We wachten af.
Uitdagingen:  veel, maar bij het racen zijn er minder uitdagingen, en dan kijk ik echt naar de besturing.
Gamen (spelbeleving): Ik wilde best de uitdagingen aan gaan om hoger in rang te komen,  maar dankzij de lastige besturing  gaf ik het al snel op. Ik heb me er zelf wel toe gezet om nog even verder te spelen en ik moet zeggen dat het 2e rijbewijs ( off-road ) een heel stuk beter te doen was. Als je beter wordt, speelt het ook een stuk leuker. Ondertussen heb ik ook mijn derde rijbewijs ( Asfalt ) gehaald.
Cijfer: 7+

In TDU2 gaat het om snelle auto’s, zon, zee, strand en natuurlijk mooie vrouwen. Helemaal happy met mijn exemplaar, ging ik, er helemaal klaar voor, achter mijn PS3 zitten.

De game begon en zag er erg netjes uit. Wat me echter wel direct  opviel was het hoge PS2 gehalte van de grafix (op de auto's na dan).

Misschien zijn we wel te verwend geworden met Burnout en GTA4, maar hier schrok ik toch wel een beetje van. De racemonsters zijn tot in detail gemaakt.

Zo kun je echt het dak van je auto automatisch laten zakken, de elektrische ramen bedienen en zelfs je richtingaanwijzer aan en uitzetten.

Maar helaas lieten de personages te wensen over.  Ze zijn houterig en hebben  weinig emotie.

Je kunt wel zien dat er aan de omgeving erg hard is gewerkt.  Je kunt ver weg kijken en er is erg veel asfalt,  veel groen en er zijn veel  huizen, maar het heeft zoals eerder gezegd een hoog PS2-gehalte.

Verder kun je de verkeersborden, verkeerslichten en andere auto’s van de weg rammen, maar waag het niet om een heg of een bos bloemen in een tuin aan te rijden.

Waarschijnlijk  zijn het beschermde plantensoorten, want zodra je die raakt lijkt het alsof je tegen een betonnen muur aan rijdt. 

 

 

Zoals in de meeste racegames begin je onderaan en is het de bedoeling  om je omhoog te werken en zo de beste racer van Ibiza en Hawaï te worden.

Je kunt je vastbijten in 60 rangen, die onderverdeeld zijn in verschillende categorieën. Zo kun je je rang verhogen door bijvoorbeeld vrienden te maken of nieuwe dingen te ontdekken,

zoals een kapsalon op het eiland. Een hele uitdaging dus.

 

Een andere uitdaging, voor mij althans, was de besturing van je auto. Ik had er erg veel moeite mee. Ik heb best wel wat race-ervaring, maar dit viel echt tegen. Gas geven ging nog wel,

maar sturen en de auto op de weg houden was een heel gevecht.

Zo gaan de auto’s slingeren op het moment dat je gaat tegensturen en bij het driften gleed ik als een volleerde formule1-courreur zo de grindbak in. 

 

 

Online Multiplayer:

Na  anderhalf uur geworsteld te hebben met de besturing en mijn eerste rijbewijs gehaald te hebben, ben ik eens online gegaan. Deze MMO-game werkt online prima.

Er kunnen  veel mensen online tegelijk spelen.  Je navigatie laat zien waar en hoeveel spelers online zijn. Althans bij jou in de buurt, want meer dan 8 spelers ben ik nog niet tegen gekomen.

De online-functie is leuk uit de verf gekomen. Zo kun je een andere speler uitdagen door een keertje met je lichten te knipperen.

Daarna kun je het speltype selecteren dat je wilt spelen, tegen elkaar of co-op.

Er zit alleen één nadeel aan:  De uitnodiging moet wel geaccepteerd worden door de ander, anders blijft het gewoon je eigen race om de hoogste rang te halen.

Gelukkig had ik een paar medegamers die mijn uitdaging accepteerden. Dus in de startblokken en gaan met die banaan.

 

 

Het leukst is het natuurlijk om tegen vrienden te racen. Dat verhoogt namelijk  de bereidheid om je best te doen, want het valt niet mee.

Denk je even vlug een stukje  af te snijden, staat er een struikje  in de weg waar je niet doorheen kunt en dus stil komt te staan.

Dan lig je meteen een stuk verder achter en is het inhalen bijna niet meer te doen!

 

Conclusie:

 

Je kunt zien dat Atari zijn best heeft gedaan om er een mooie game van  te maken. Er zit echt heel veel in. Maar naar mijn mening is het toch net niet.. 

 

Grafisch: auto’s perfect, personages en omgeving minder. Door de constante beloofde verbeteringen van Atari zou het spel er naar verloop van tijd een stuk beter van moeten worden. We wachten af.

 

Uitdagingen: veel, maar bij het racen zijn er minder uitdagingen, en dan kijk ik echt naar de besturing.

 

Gamen (spelbeleving): Ik wilde best de uitdagingen aan gaan om hoger in rang te komen,  maar dankzij de lastige besturing  gaf ik het al snel op.

Ik heb me er zelf wel toe gezet om nog even verder te spelen en ik moet zeggen dat het 2e rijbewijs ( off-road ) een heel stuk beter te doen was.

Als je beter wordt, speelt het ook een stuk leuker. Ondertussen heb ik ook mijn derde rijbewijs ( Asfalt ) gehaald.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geschreven door : Johan Van Der Sanden / Argaming